Is het van moeten of niet?

Soms loopt je lichaam gewoon sneller en vergeet je te genieten

Hardlopen is een proces dat geleidelijk gaat. Begin je pas dan zal alles wat je doet ervoor zorgen dat je sneller gaat lopen en minder vlug vermoeid geraakt. Een fijne ervaring en de meesten gaan dan denken dat lopen enkel maar beter wordt met het trainen. De ontnuchtering volgt meestal na een zestal maanden. Je krijgt een dipje. En de twijfel slaat toe. Alles wordt in vraag gesteld. Je MOET gewoon sneller blijven lopen en liefst ALTIJD zonder pijn. Zo werkt het dus niet. Wie je dat beloofd heeft, heeft je wat wijsgemaakt.

De realiteit is dat je na die beginfase met ups en downs zal presteren en je leert maar best je lichaam zeer goed inschatten. Waarop reageer je het best? Hoe lang recupereer je? Wat eet je best? Hoeveel mag of kan je drinken? Tal van vragen zullen op je weg komen en die beantwoordt je maar beter naar eerlijkheid. Simpel concept. Zeer moeilijk om te doen. Helaas. En dat allemaal gaat met ups en downs. En dan gebeurt er wat geks.

Je lichaam wordt geleidelijk aan sterker en past zich aan. En je merkt het niet. Dat aanpassen en sterker worden is dermate subtiel en is vooral waarneembaar bij je rustige loopjes. Je loopt geleidelijk aan sneller bij dezelfde hartslag. Ook al heb je dat gevoel niet en valt je stuiver ook niet. Je basissnelheid kruipt naar omhoog en het valt niet op. Tot een bepaald moment. En dan zie je dat wel. Helaas dan kan het ook weer mis gaan. Eens je beseft dat het tempo hoger ligt verwacht je dat altijd te zien. Iedere rustige training MAG niet meer lager. NOOIT. Alweer een misrekening. Je lichaam is wat het is. Niet alle dagen zijn hetzelfde.

Iets eisen van jezelf is geen hardlopen. Laat het ons daarop houden.

Versterk je voeten!!

Voeten hebben een natuurlijk corset, train het!

Ik hou mij al zeer lang bezig met voetpijnen en aanverwante ongemakken. Een inzicht dat elke voetreflexoloog uiteindelijk beseft is dat wij een ongelofelijk sterk wapen in handen hebben ( letterlijk) om klanten inzicht aan te reiken in het optimaal houden van hun eigen voeten. Binnenkort geef ik hier een opleiding over bij @totalhealthacademy en vermoedelijk ook @goldenfeet, dit even terzijde. Daarover gaat dit blog. De pijnen die je kan ervaren in je voeten. En die je beter niet sust met zachtere schoenen, steunzolen, … Ze vertellen je wat.

Het valt mij op dat behoorlijk wat klanten van mij kampen met voetpijnen. Niet zozeer gespecificeerd en gekleurd met een diagnose genre hielspoor, plantaire fasciitis, …. maar gewoon pijn bij het stappen. Zeer hevig, vaak ook niet te sussen met een pijnstiller. Een pijn die hen beperkt in het stappen, wandelen of hardlopen en die vaak plots opkomt, zelfs gewoon daar is bij het opstaan. Velen hebben er last van, in het bijzonder zij die zeer regelmatig rondlopen, een staand werk hebben, in de horeca hun brood verdienen, aan de band werken of gewoon zeer veel hardlopen. Een combinatie van dit alles kan ook.

Een voet bestaat uit botjes ( dat wist u al) en die botjes worden in een vorm gehouden door ligamenten, peesjes, weefsel en spieren. Dat noem ik ons corset. En dat corset verzorgd dus de optimale vorm van je voeten. En door de tijd gaat dat corset veranderen. Je wordt ouder, je beweegt op een andere manier of je stopt met vaak te bewegen. Bijkomend kan je eetpatroon behoorlijk veranderen, draag je vaak een bepaald type schoen, … Kortom er zijn behoorlijk wat redenen waarom de optimale werking van dat corset in vorm blijft. Het gaat verzwakken bij momenten, het spierweefsel geraakt vermoeid of te weinig gehydrateerd, … Er zijn legio redenen waarom de kwaliteit van dat corset achteruit gaat. En dan gaat het naar mijn gevoel fout. Grondig fout bij momenten.

Elke voet heeft een bepaalde voor jou ideale vorm en die vorm zorgt ervoor dat jij op een bepaalde voor jou ideale manier, stapt. Helaas hebben wij de neiging om onze voeten niet altijd uit te dagen en te gebruiken voor wat ze dienen. Namelijk ons dragen en voortstuwen. We hebben de neiging om hen over te beschermen. En natuurlijk zijn er omgevingen waar enige vorm van harnas veilig is om te vermijden dat ze gekwetst geraken echter door schoeisel dat zeer ondersteunend, dempend, … is gaat ons natuurlijk corset achteruit. En op zich zijn die schoenen de oorzaak niet. Ze zijn eerder een gevolg van de verzwakking van dat corset waarop ze een antwoord zijn. Een steunzool, een dempende schoen, een verhoogde hieldrop is vaak een antwoord op een stand van zaken die degene die hem aanreikt voor jou wil oplossen. Het gaat weliswaar verkeerd als we zonder het te beseffen weinig uitdagend schoeisel dat zeer dempend en ondersteunend is dragen zonder dat daarvoor een reden is. Enkel vanuit sociale of modieuze overwegingen. De impact op je corset is enorm. En zolang je jezelf daar bewust van bent en je voeten traint en uitdaagt op momenten dat het kan, is er weinig aan de hand. Helaas zitten we vaak in de zetel of hangen we voor de buis op momenten dat we zonder schoeisel rondlopen.

En dan komen er klanten bij mij langs met voetpijnen die niet specifieerbaar zijn. Maar ze hebben wel behoorlijke pijn. Manueel letterlijk terug vormgeven van de voeten is dan de eerste stap. Dat geeft meestal instant verlichting. Dat leer ik dus aan in die cursus en kan iedereen eigenlijk doen. Een ontsteking moet uiteraard genezen. Mijn beruchte waterkuur is ook een handig hulpmiddel ( je drinkt bewust 3 dagen, niet meer, 1 liter water meer dan wat je gewoon bent). Dat is het begin. Wat er ook dient te gebeuren is je voetspieren en structuur met een aantal eenvoudige oefeningen terug uitdagen en ondersteunen. Die oefeningen en vooral wat ze doen komen uitgebreid aan bod in mijn volgende cursus. En wil je meer weten daarover, volg @footroomsrunning op instagram en je blijft perfect op de hoogte.

Dus trainen die voeten, vandaag nog!

Wat is dat toch met die loopschoen?

Er zijn geen slechte loopschoenen

Loopschoenen blijven in wat ik doe als sportreflexoloog en loopcoach de geesten beroeren. Veel demping of weinig. Een nuldrop of een verhoogde drop. Ondersteuning of geen. En ga zo maar door. En elke hardloper heeft daar een mening over. Meestal gebouwd op eigen ervaring en afhankelijk van zijn of haar persoonlijkheid kan het overbrengen van die mening zeer fanatiek overkomen bij momenten. Daar hou ik eigenlijk niet zo van. Het is nu eenmaal nooit wit of zwart. Er zit ongelofelijk veel grijs tussen.

Sowieso is elke hardloopschoen, dus zowel de gekende met drop als de nuldroppen of de barefootschoenen, een orthopedische oplossing voor je voeten en bij uitbreiding je loopbeweging. Ooit zijn er schoenen uitgevonden om eleganter, groter en belangrijker te lijken in de sociale context waar de drager zich in bevond en geleidelijk aan werd het dragen van schoeisel de norm in het Westen. Met opkomst van de sport en vooral na de eerste joggingrage en de komst van de Blue Ribbon Company en zijn Cortez werd de loopschoenmarkt een booming business. Eentje waarvan het einde niet lijkt te bestaan en de modellen en dito bedrijven elkaar letterlijk voor de voeten lopen. Toch was de komst van de eerste loopschoenen een nobel antwoord op een uitdaging. Bill Bowerman wou de Amerikaan eind jaren 60 van vorige eeuw aan het lopen krijgen. Hij schreef daar een boekje over, Jogging, en ontwikkelde de Cortez. Een schoen met een hogere drop om de verkorte kuitspieren van de gebruiker te ontlasten. Een orthopedische oplossing dus. En de concurrentie zag het succes en ging dezelfde tour op. Opgelet, nu was Bowerman en zijn bedrijf ( later omgedoopt tot Nike) niet de eerste om met een loopschoen op de markt te komen( je had al New Balance in de VS en Onitsuka in Japan om er maar twee te noemen) maar het megalomane van die industrie ontstond wel na Nike. En de evolutie van de sportmodellen ging verder en was telkens een oplossing voor een ‘vermeend’ probleem bij de gebruiker. Last van de knieën? Misschien is demping wat en air of gel was geboren. Last van overpronatie? Misschien is mediale ( binnenkant schoen) een oplossing of direct een steunzool. Die evolutie is niet meer te stoppen. Op zich is dat allemaal nobel, nuttig zo u wil en een oplossing op vraag van de markt moet je maar denken. Ze bouwden in een eerste fase wat ze als nuttig zagen. Later werd dat omgedraaid en nu overtuigen ze je om te dragen wat ze bouwen. De meest kwalijke evolutie daarbij is naar mijn gevoel carbon waarbij ze hun dempende schoenen harder maken om efficiënter te zijn. Ze laten je bijna blootvoets lopen als we over impact praten met schoenen aan. Je moet er maar opkomen.

Wat er ook van zij elke schoen heeft een bepaald doel en kan je oprecht helpen op een bepaald moment aan het lopen te krijgen of te houden. Daarom dat ik ook beweer dat er geen slechte loopschoenen zijn. Oprecht niet.

Er zijn alleen maar minder optimale keuzes

Als hardloper zoek je advies. Je gaat naar een speciaalzaak. Je probeert wat zelf te ontdekken. Je leest hier en daar wat. Kortom je probeert je huiswerk te maken. En dat is goed. Zeer goed. Alleen de meesten doen het niet zo. Luisteren we echt naar de signalen die ons lijf ons geven of hebben we liever dat we niets voelen? Ik hoop altijd op het eerste maar heb het gevoel dat het eerder het tweede is. En daar heb je dus twee snelheden in, een oplossing op korte termijn en één op lange termijn. Stel je hebt pijn. En je wil blijven lopen. Dan ga je naar een specialist, je legt je probleem uit en je doet een test. Daaruit wordt afgeleid dat je pijn weleens door die of die manier van bewegen kan komen. Nu komt het? Wat gebeurt er na die vaststelling? Naar mijn gevoel zou ideaal zijn dat er twee zaken gebeuren. Op korte termijn krijg je een oplossing die je ongemak verlicht en waardoor je verder kan en op lange termijn wordt stilgestaan bij dat ongemak en krijg je een plan van aanpak mee om dat ongemak definitief weg te werken. Twee oplossingen dus voor je probleem. Ideaal lijkt mij. Je krijgt een mogelijkheid om verder te lopen en je pakt je probleem aan om er uiteindelijk vanaf te geraken.

Zo gebeurt het niet

Hierboven beschrijf ik een droomscenario. De realiteit leert mij dat het anders is. En daardoor ontstaat een polarisatie. Sommigen zweren bij scenario 1 ( korte termijn, pijn verdoezelen) en blijven daarbij. En sommigen zweren bij scenario 2 ( lange termijn, pijn aanpakken) en zweren daarbij. Twee werelden zijn geboren. En dat vind ik spijtig en daar doe ik dus niet aan mee.

Het is en en

Een gedegen schoenadvies dient te vertrekken bij een stand van zaken. Je loopt zus of zo. En daarbij dient een advies gericht te zijn om die manier van bewegen veilig en comfortabel te maken. Enkel dient de evolutie van die stand van zaken ook bekeken. De mogelijke ongemakken die daaruit kunnen ontstaan worden best door een specialist in kaart gebracht en daarvoor wordt een plan van aanpak voorgesteld. Dat kunnen oefeningen zijn, een aangepast trainingsschema of een andere type loopschoen. En en dus. Dat lijkt mij het droomscenario.

Helaas.

Wat willen wij?

Gewoon een kanttekening bij wat ik zoal waarneem.

Trainen alsof je leven ervan afhangt?

Verwondering dat is een emotie die vaak opduikt sinds ik coach ben. Verwondering over de verwachtingen van hardlopers en de snelheid waarmee ze hun doel willen gerealiseerd zijn. En het woord snelheid mag u bekijken op twee manieren. In de zin van snel van punt A naar punt B en zo snel mogelijk halen dat doel. Twee manieren dus die de meesten uit hun voeten willen toveren. Op een zo kort mogelijke tijd.

Voor mij niet gelaten enkel het verwondert mij omdat realisme het handelsmerk zou moeten zijn van hardlopers. Alles kan en alles mag maar een doel is iets om naar toe te werken in respect voor je lichaam, je geest en liefst die twee samen. Door jezelf te dwingen om te evolueren kan het wel eens misgaan. Dat heeft dan de vorm van een blessure of een lopers’ block, de weg der geleidelijkheid is altijd aangewezen. Je kan naar mijn gevoel geen stappen overslaan zonder daarvoor een prijs te betalen.

Waar is de periode dat een trainer je direct vertelde dat wat je nu trainde effect zou hebben binnen 12 maanden? Ok, dat kan wat overdreven zijn, zeker voor beginners is de evolutie en de reactie van je lichaam vaak sneller, maar het geeft wel aan hoe er vroeger naar een trainingsopbouw gekeken werd. Nu valt het mij op dat een marathonvoorbereiding niet uitgedrukt mag worden in 1 jaar maar eerder in maanden. Het moet gewoon sneller en sneller. Een beetje zoals de rest van de maatschappij vermoed ik. We willen zo snel mogelijk bevrediging en worden daarbij gestimuleerd door hardlopers die ook snel bevrediging willen. Tot het fout gaat, maar dat krijg je zelden te horen. En wat uiteindelijk ook het resultaat is. Dat is ook niet belangrijk.

Footrooms denkt anders. De weg naar een doel is belangrijker dan het doel zelf. Wat heb je geleerd onderweg? Hoe heb je de uitdagingen aangepakt? Ben je de beste versie van jezelf geworden tijdens de opbouw of lijkt het er gewoon op? Dat zijn vragen die ik graag aan een atleet stel. Heb je bewust de training beleefd en waargenomen hoe je lijf en je geest omgaan met de inspanning, de twijfel, de opdracht?

Gewoon even een kanttekening.

Coach

De Kracht van Hardlopen

De Kracht van Hardlopen, mijn nieuwste boek.

Hardlopen was er altijd al. Zolang ik mij kan herinneren heb ik op het ritme van mijn loopschoenen door het leven gelopen. Die uitspraak komt van mij maar kon evengoed van een collega hardloper zijn. Daarover gaat mijn volgend boek. Het hardlopen als anker op bepaald momenten in ons leven. De ups en de downs, maar dan met loopschoenen aan om je weg te zoeken.

Het eerste deel van het boek zijn verhalen van collega’s of van mezelf waarin het hardlopen een hoofdrol had. In deel twee neem ik afstand en probeer verschillende motivaties om te hardlopen te bundelen om dan uiteindelijk in deel drie een trainingsmethode rond hardloopbewustzijn voor te stellen. Een manier van trainen waarin elke training een doel heeft anders dan louter fysiek je lichaam kneden.

Het boek komt uit voorjaar volgend jaar, in januari starten we een crowd funding. Wil je op de hoogte blijven van alle initiatieven, drop even je email in een PM of gewoon hieronder. Mijn dank gaat oprecht uit naar Uitgeverij Beefcake Publishing en in het bijzonder naar Inan Akbas om hierin te geloven. En naar Bie Noé om dit hoofdstuk mee te lopen.

Wordt vervolgd.

Lopen is mentaal, voor 100%

Lopen is mentaal. Je traint je lijf, je meet de evolutie, je kijkt naar je hartslag, je wattage, je VO2max. Toch observeer je iedere stap, elk stukje data en je koppelt daar een gevoel, een waarneming, een idee aan vast. Elke stap observeren zal je deel zijn. Dat ervaren is een kunst. Een kunst die naar mijn gevoel trainbaar en dus kneedbaar is. Een automatisme om je gedachten, ervaringen en emoties op te vangen en te gebruiken in je voordeel. Negatief denken kan iedereen en is heel eenvoudig. Het ontslaat je van alle verantwoordelijkheid. Weten dat positivisme het hoogste goed is en haalbaar voor iedereen is in het begin een oefening maar geleidelijk aan een automatisme, een kracht.

Hoe train je dat dan?

Door bewust aandacht te geven aan je loopspullen, je routine voor de training, je opwarming, …

Door altijd positief te kijken naar je training, ook al baal je als een stekker ( dat mag, maar niet te lang), door de goeie elementen in je training te bekrachtigen en mild te zijn voor de aandachtspunten.

Door mee te trainen met de Academy misschien? Alle info op footrooms.be.

Cadzand, you are amazing.

Een fijne kleine groep enthousiastelingen, een prettige locatie en lekker eten. De ingrediënten voor een geslaagd weekend waren aanwezig. Toch blijft het spannend om hardlopen, meditatie en yoga gebundeld over te brengen. Yoga dat lukt nog, maar meditatie. Waarom heb je dat nodig? 

Behoorlijk wat invalshoeken zijn de revue gepasseerd. Hardlopen is nu eenmaal zoals het leven alleen korter, intenser en complexer soms ook. Ik deel er graag twee.

Your body doesn’t know your are running a marathon, your mind does is de eerste reden waarom. 

Je gedachten maken je onrustig, je maakt ervaringen groter dan ze zijn, je focust op het negatieve op wat verkeerd kan gaan en je haalt zo je eigen potentieel onderuit. Je lichaam weet niet hoe ver je zal lopen, je geest kent elke meter en maakt zijn eigen verhaal. Een verhaal dat vertrouwen geeft maar evengoed je prestatie onderuit kan halen. Nochtans zijn er manieren om je weg te houden van die gedachten. Die gedachten komen toch, je kan ze best toelaten en omdraaien. Een ankermeditatie is zo’n middel. Je keert terug naar je ademhaling, je observeert bij onrust je linker- of rechtervoet, je kijkt naar je armbeweging. Alles is goed om je geest af te leiden. En je merkt spontaan dat dingen veranderen, rustiger worden.

The body has no intention of harming itself, your mind does.

We stellen onze doelen, we maken plannen en zijn gelukkig als een plan lukt. Intens gelukkig. En zijn de wanhoop nabij bij een DNF. We vinden ons op die momenten mislukt, gefaald en ervaren de opmerkingen van anderen als kleinerend, kwetsend. We zijn niet goed genoeg. Die geest heeft rare kuren als je resultaat tegenvalt.

Je lichaam draagt misschien de sporen van zo’n tegenvaller onder de vorm van een blessure, een overbelasting. Echter door te luisteren naar ons lichaam, te lopen volgens ons eigen kunnen, echt de juiste prikkels op training te geven verandert er veel en maken we ons lijf op een natuurlijke manier klaar voor het exploot dat in onze geest aan het rijpen is. Een LSD is een veelgenoemde training. Je moet afstand maken op een traag tempo om goed te worden. Enkel wat is een traag tempo? Onze geest loopt altijd sneller dan wat echt traag is voor je lijf. Nochtans is daar een praktisch middel voor, af te lezen op de meeste sporthorloges na je training. Je energieverbruik uitgesplitst in koolhydraten, proteïnen en vetten. Die laatste liggen best rond de 50% bij zo’n LSD, dan pas liep je op de juiste snelheid. De meesten liepen die weekend een LSD veel sneller. 

Wil je meer weten? Er komen nog weekends. Oh ja. Volgen zou ik zeggen.

Lees dit even

Waarom ik fan ben van barefoot

Met barefoot bedoel ik minimalistische loopschoenen. Schoenen die qua gewicht, qua drop, qua body zo weinig mogelijk op een traditionele schoen lijken en waarbij je je voeten maximaal kan aan het werk zetten. Wat voor mij maximaal is, zal voor jou misschien te maximaal of juist te weinig maximaal zijn. De idee is om een minimalistische schoen te nemen waarmee je kan lopen.

En dat lopen is het liefst niet te comfortabel. En dat bedoel ik vrij letterlijk. Ik voel graag mijn lijf en de daarbij horende ongemakken. Ik luister daarna, heb daar leren naar luisteren en wat ze me vertellen daarmee ga ik aan de slag. Ik probeer nooit een signaal weg te moffelen of te negeren. De reden waarom de meeste hardlopers dempende loopschoenen kopen ( dit even terzijde). Vaak snap ik niet direct hoe ik het oplos maar door barefoot te lopen vindt mijn lichaam vaak gewoon zelf de weg. Dat is het fantastische aan barefoot lopen. Je lichaam past zich automatisch aan aan de voor jou meest natuurlijke manier van lopen. Enkel moet je het toelaten. En daar wringt het meestal. We hebben nogal wat ideeën en vooroordelen over hoe het lopen en dus ook ons lopen zou moeten zijn. Wanneer we dan iets anders voelen dan hetgeen we verwachten is er paniek of ontgoocheling. Mijn doel is elke atleet die ik coach te overtuigen om die ongemakken te omarmen. Het zijn louter signalen in je zoektocht naar het optimale.

Uiteindelijk vorm je door barefoot aan de slag te gaan je meest economische loopmanier. Dat is de essentie van trainen.

Steek daar dan loopschoenen onder die je nog een extra push geven en je loopt toptijden. Daar kunnen we het over eens zijn. Ik ken geen wereldrecordhouders op blote voeten. Wel een paar goeie atleten.

Cadzand wordt meer dan hardlopen

A dream without a plan stays a dream

Binnenkort start onze driedaagse in Cadzand. Hardlopen, meditatie en yoga gaan hand in hand tijdens het weekend. Het is dus geen traditioneel keihard trainingsweekend waar achteraf stoere foto’s en dito verhalen zullen over verteld worden. De foto’s achteraf komen er zeker en de verhalen daarvan hoop ik dat ze vooral gaan over de impact die mentaal bewust hardlopen op je sportbeleving heeft.

Stem je ademhaling af op je hartritme

Hartcoherentie zal essentieel aanwezig zijn tijdens de loopmomenten. Los van de trainingsopdracht zal er bewust gekeken worden naar het ontwikkelen van een ontspannen loopstijl door aandacht te hebben voor het uitademen. Je kan niet uitademen door gespannen te lopen. Dan wordt het zuurstofschuld of anaeroob. En dat houdt niemand lang vol.

De val waarin behoorlijk wat hardlopers trappen is vanaf stap 1 krachtig, kordaat en gefocused op weg gaan. Dat mag van mij natuurlijk enkel moet er dan niet veel verkeerd gaan of op je pad komen om je te laten twijfelen. Er loopt je iemand voorbij. Shit, ga ik zo traag? Die daar kan ik inhalen. Gewoon doen. Ai, ik krijg precies kramp. Te weinig gedronken. Verdomme, het lukt me weer niet om mijn snelheid vol te houden. Hoe komt dat toch? Dat zijn vaak impressies die zich op een krachtig, kordaat en gefocused tochtje voordoen.

Probeer hetzelfde eens ontspannen, goedgemutst en dankbaar te doen. Je zal plots gemakkelijker lopen. Dat gaan we trainen in Cadzand.

Denk aan wat anders of probeer niet te denken

Meditatie door Bie Noe en bewust bewegen met Lotte Pinoy zullen een behoorlijk deel uitmaken van het programma. Onrust opwekken en opvangen is een deel van de aanpak. Elke atleet ervaart momenten van totale paniek en twijfel. Dat kan in een wedstrijd maar evengoed op training. Daarmee leer je omgaan. Nog teveel atleten vervallen in ontgoocheling en het gevoel telkens opnieuw te falen alsof elke training een doel op zich is. Door bewust met je gedachten, gevoelens en sensaties te leren omgaan blijf je rustig tijdens die momenten. Dat gaan we trainen. Op bepaalde momenten. En vermoedelijk ook voor sommigen meer dan voor anderen.

Pijn is louter een ongemak, lijden is wat anders

Pijn en andere ongemakken horen bij het hardlopen. Niet altijd maar je zal zo nu en dan wel iets ervaren dat vervelend is of lijkt. Velen onder ons gaan daarop focussen en laten ongemakken hun loopplezier vergallen. De pijn wordt uitvergroot en krijgt een zeer dominant karakter. Alsof elke stap het nog erger maakt. En natuurlijk kan je als atleet geblesseerd geraken en vaak moet je dan doseren en soms zelfs rusten, maar leren omgaan met een ongemak is ook een deel van het weekend. Hoe maak je de pijn niet groter dan hij is? Door te werken met een zwarte doos bv.

Doorheen het weekend zullen momenten voorzien worden om ook bepaalde aandachtspunten uit te vergroten:

  • Welke trainingsvorm heeft welke impact?
  • Waarom blijf ik zo onzeker?
  • Hoe bepaal ik een realistisch doel?
  • Heb ik die data nodig?
  • Hoe train ik mijn lijf zonder te lopen? Heb ik dat eigenlijk wel nodig?
  • Blootvoets, dempend of ergens daartussen?
  • Hoe belangrijk is voeding?
  • Laat je kop niet zotmaken en zo nog van die dingen?
  • En sorry, je bent Bashir Abdi niet.


Er zijn op dit moment nog 3 plekken beschikbaar. Wie zin heeft, even mailen voor meer info naar john@footrooms.be

Waarom ik Footrooms Running startte in 2013?

Footrooms Running ontstond in 2013 met als doel aandacht te vragen voor looptechniek. Tot mijn verwondering was op dat moment zeer weinig aandacht voor onze manier van bewegen als hardlopers. Zowel bij beginnende hardlopers als ervaren rotten. De meesten beginnen trouwens gewoon te lopen in de overtuiging dat als het vroeger kon, het nu ook nog kan.

De hinder of ongemakken die horen erbij. Dat gevoel leefde toen ik ooit begon in 1984 met hardlopen en dat gevoel leeft nog altijd bij de meesten vandaag. Loopongemakken en –blessures ontstaan het vaakst doordat ons lichaam nog niet aangepast is aan het lopen of doordat we ‘koppig’ in een bepaalde beweging blijven vastzitten. In beide gevallen is onwetendheid de bron.

Daarom startte ik dus in 2013 met een Academy om aandacht te vragen voor natural running, je natuurlijke manier van lopen. En groeide dat idee uit tot een concept om met loopclinics en coaching atleten van alle niveaus te laten kennismaken met het ontdekken van hun natuurlijke loopstijl. Met wisselend succes. Het denken en de overtuigingen van velen zijn hardnekkig en het aanpakken van een techniek vraagt geduld, oefening en engagement. Voor de meesten speelt het idee ‘zolang ik geen last heb, waarom zou ik dan naar mijn stijl kijken?’ . De meesten beginnen dan ook hun techniek te bekijken op het moment dat ze echt last hebben. Helaas is looptechniek trainen geen mirakeloplossing. Begin er dus eerder mee. Hoe?

Bouw in je schema loopspecifieke oefeningen in

Heb bij elke training aandacht voor een component in je techniek. Dat kan ademhaling zijn, je armbeweging, je voetenwerk, …

Doe geregeld tempowerk. Niet uitsluitend met als doel om sneller te worden maar het is de training waarbij aandacht voor optimale techniek als vanzelf komt wil je verbeteren

Wissel eens van ondergrond en zoek het ruigere werk op

Daag je zelf uit door prestatielopen te doen

Kom gewoon eens met ons meetrainen, dat kan ook. Schrijf je in op onze nieuwsbrief door een mail te sturen naar john@footrooms.be