Veel hoor ik rondom mij over barefoot hardlopen. De voordelen ( vooral die) worden in de verf gezet. Lopen op blote voeten, dus echt zonder demping of drop, leert ons terug natuurlijk bewegen, maakt weefsel geleidelijk aan los en maakt van ons een betere hardloper. Gedeeltelijk sluit ik mij daarbij aan. Het klopt dat bruut en met naakte voeten trainen je lijf maximaal stimuleert richting verandering. Pijn en ongemak zijn je deel naar inzicht en verandering. Je begint anders te lopen, meestal ook krachtiger en authentieker. Tot daar ben ik mee.

Veel uitspraken rond barefoot worden gedaan door fans die ik zou vragen om dringend eens 10O K op blote voeten te lopen en daarna nog eens te praten over barefoot trainen. En dat mag in één keer of in één week. Gewoon eens doen. Dat verandert veel. En vermoedelijk ben ik als oudere hardloper met 40 actieve loopjaren op de teller geen standaard voorbeeld, maar ik leer dat er dagen zijn dat ik demping opzoek. Gewoon omdat mijn benen en dito absorptievermogen moe zijn, mijn spieren uitgedaagd, ik teveel wou de vorige training, … op dat moment zoek ik demping. Loop ik met barefoot schoenen dan merk ik spontaan dat ik een bos en zijn zachte ondergrond opzoek. Loop ik op asfalt dat neem ik eerder dempende schoenen uit de kast. Dat merk ik.

Daarom barefoot of met demping. Hardlopers hebben beide nodig om zichzelf te ontwikkelen tot de beste versie van zichzelf.

John Rooms

Coach Footrooms Running