Data rule the world. Dat is althans de indruk die ik krijg zo stilaan. Elke hardloper hangt vol met meetapparatuur gaande van wattagemeters, hoogtemeters, hartslagmeters, iphones om muziek te luisteren via draadloze oortjes. Binnenkort komt daar nog temperatuurmeting bij. Het is enkel wachten op een endorfine meter en we zijn rond.

Daarbij heb ik de indruk dat het ons niet gelukkiger maakt, al die data. Controle over wat we doen en kunnen anticiperen op de dingen die komen is eigen aan de mens. Vooral de mens die bang is voor het onbekende, die liever niet verrast wordt, die alles wenst te controleren, liefst op voorhand. Daarop spelen als die gadgets in mijn ogen voor ons, nobele hardlopers, in. Het wegnemen van het onverwachte om het resultaat meetbaar, voorspelbaar en vooral aantoonbaar te maken. Daar heb ik het dus niet mee. Om meerdere redenen.

1/ data meten maakt trager. De meesten worden voorzichtiger. En durven letterlijk niet meer snel lopen. Tot hun eigen frustratie. De kip en het ei. De data is een scherprechter geworden. Die verlamt, laat twijfelen en ons laat geloven dat we goed bezig zijn op zijn voorspelbaar en meetbaar uitgestippeld traject.

2/ data maakt ongelukkig. Het is niet de eerste atleet die genoten heeft van hun loopje om dan vast te stellen dat de data zegt dat je onder getraind hebt. Te weinig dus. Data meet geen mentaal effect, geen lopersroes, het meet enkel wat eruit gekomen is qua cadans, snelheid, hoogte, … maar het zegt niets over hoe fijn dat het loopje wel was en hoe mooi dat de vergezichten je lieten wegdromen. Enkel dat je trager liep bij momenten, dat dit kwam doordat je bewust aandacht gaf aan een eekhoorn op je pad zal die data worst wezen.

3/ data meten maakt angstig. We worden slaaf van zones en cadans. En worden overspoeld door twijfel en angst wanneer het niet snel genoeg in de juiste zone zit. Waarom lukt het vandaag niet zoals gisteren? Wat scheelt er mij? Waarom zit ik in een neerwaartse spiraal. Fuck mijn VO2max is 1 punt gezakt. En dat is nu al drie dagen na elkaar. Wat is er toch mis met mij?

4/ data meten is saai. Er is niets vervelender dan je leven en geluk te laten afhangen van data uitlezen. Het is niet meer dan een tool. Maak het niet groter dan het is. Je mist zo ontzettend veel momenten die waardevol als ervaring zijn. Enkel de meetbare output is van belang voor sommigen. Helaas zal die altijd verminderen. Dat kan snel gaan en traag. Wat doe je dan? Stoppen met hardlopen? Koppel je gevoel aan data maar vertrouw vooral je gevoel.

5/ data wordt verkeerd geïnterpreteerd. Daar wringt voor de meesten het schoentje, ze snappen niet wat ze zien en maken dan maar een eigen verhaal. En dat kan ik de twee richtingen. Leer daarom de achtergrond van de uitgelezen data begrijpen. Weet wat je leest.

TIP VAN DE DAG. Loop eens wat meer op gevoel, zonder bewuste meting, voor mijn part loopt het meten op de achtergrond mee maar geef hij tijdens je run geen aandacht. Vaak zal je beter presteren. Dat is één van de redenen trouwens waarom atleten op de piste tijdens een wedstrijd vaak zonder klokje aan de slag gaan. Omdat je altijd harder zal lopen als er geen meting meeloopt. Je lijf weet niet wat het aan het doen is, leer je ervaren op een piste.

Coach