Mag het wat harder? Of is braaf en gedwee hardlopen, samen met de rest, uw motto. Mij ook goed. Helaas geloof ik dat jezelf leren kennen en tot ongekende hoogten tillen niet zal gebeuren door hetzelfde kunstje keer op keer te herhalen en te verwachten dat je hiervoor bewonderd zal worden. De likes zullen afnemen, shit, de views op je instagram al helemaal en uiteindelijk zal je ontgoocheld stilvallen en je afvragen waar ben ik mee bezig. En dan kom je bij mij natuurlijk. Voor hulp, voor inzicht, voor motivatie. En krijg je te horen dat het anders kan en zeker anders moet. Dat er potentieel in dat lijf zit. Maar wil je dat wel zien? Zal ik je dan vragen. Waarom? Omdat hardlopen een manier, een weg is naar zelf ontwikkeling. Eddy Anijs, u vermoedelijk onbekend maar een hoogspringer van absoluut wereldniveau naast Xavier Sotomayor ( u vermoedelijk ook onbekend, gij cultuurbarbaar) en de Zweedse god Patrik Sjöberg ( kennen we ook niet uiteraard, wat denk die coach wel). Even tussendoor, u weet precies niet veel van atletiek. Dus Eddy heeft ooit gesteld dat het dankzij de atletiek en de uitdaging en het ongemak is dat hij geworden is tot wie hij is vandaag. En het klopt dat hij niet de sympatiekste is maar evengoed, hij is zelf content. MIjn punt is daarbij dat jezelf uitdagen en optillen naar een hoger niveau in de eerste plaats voor jezelf is. Dat geeft een fijn gevoel. Je wordt dankbaar als mens om zoveel inzicht. Je weet dat je loop in de ochtend goed was, de rest van je dag was klote, maar hé je loop was wel perfect. Dat pakken ze je nooit meer af. Dat gevoel dus, dat krijg je niet door alle dagen hetzelfde te doen. Maar door te variêren, jezelf eens uit te dagen, toch om 5 uur gaan trainen wanneer anderen nog slapen of gewoon eens gaan trainen zonder een gel of water mee te nemen om te zien wat het geeft. Uitputting en afzien dames en heren, zijn de sleutel tot zelfontwikkeling, misschien zelfliefde en zeer zeker naar een warme, verdiende douche na je training.