Een boeiende vraag die ik mezelf vaak stel. En in het antwoord kijk ik niet naar de technische verschillen in de opbouw van beide schoentypes, ik geef enkel beknopt een aantal eigenschappen.

Opgelet. Los van hoe ik er dus naar kijk vullen ze op een manier elkaar aan, je zal barefoot vaak eerst moeten omarmen om dan te evolueren naar een meer minimalistisch schoentype. Vaak heeft het dan te maken met wat haalbaar is en optimalisatie van looptechniek. Vermoedelijk ga ik nu te snel dus lees gewoon verder.

Barefoot is een loopschoen met een nuldrop en enkel wat rubber tussen je voet en de ondergrond. Er is geen demping aanwezig.

Minimalistisch is een loopschoen met een drop van max. 5 millimeter, een lichte dempende middenzool, een soepel bovenwerk en een vlotte afrol.

Het grote verschil in de twee zit in een aantal dingen los van het technische. Er is vooral de info-stroom die vanuit je voeten naar boven geraakt. Proprioceptie is in theorie maximaal als je barefoot gaat. Je voet komt neer, pikt alle info op via de duizenden receptoren in de voeten en je lijf gaat met die info aan de slag. In theorie klopt dit. Helaas heb ik bij mezelf en klanten van mij gemerkt dat de voeten na jaren van schoeisel en voorgevormde structuren niet meer optimaal hun taak kunnen uitvoeren. Ik druk mij voorzichtig uit. Onze voeten hebben gewoon niet meer de kwaliteit om waar te nemen wat oorspronkelijk ( op de leeftijd van mijn zoontje Shams en hij is 14 maanden) wel kon. Dat is een gegeven. Daar kan je niet omheen. Het grote voordeel van barefoot lopen is dat je dit duidelijk kan waarnemen. En daar dus mee aan de slag gaan. Daar gaan ook zeer veel specialisten mee aan de slag en dat is toe te juichen.

Al wandelend werkt dat, het is een zachte beweging en een fijne manier om je voeten opnieuw te prikkelen. Echter hardlopen waarbij je lichaam neerkomt op één voet en waarbij de impact 5 keer je lichaam is, verandert dat. Je zal barefoot zeer veel dingen waarnemen en je daar geleidelijk aan aanpassen. Je zal anders gaan lopen, efficiënter vaak, je herstelt je natuurlijke schokabsorptie, je spierapparaat zal beter aangevuurd worden. En zijn echt voordelen naar loopefficiëntie te bereiken met barefoot hardlopen.

Maar je constateert direct dat het niet zo evident zal zijn. Het loont absoluut de moeite maar ik moet voor mezelf bekennen dat een marathon voorbereiden, 5 à 6 keer trainen op een week, bijkomend nog het nodige spierversterkend en mobiliteits werk doen, niet eenvoudig is. Het kan absoluut en ik neem atleten waar die het ook doen, maar voor mij is het risico op impactschade wanneer de trainingen niet juist gedoseerd zijn, te groot. Uiteraard kan je rustig lopen en genieten van het lopen zelf ( slow running zo u wil) maar ik heb ( zeker als oudere atleet) behoorlijk wat snellere kilometers nodig om op niveau te blijven en dan is de impact van puur barefoot lopen niet evident. En daarom grijp ik er enkel naar als ik mogelijke probleemzones wil ontdekken. Ik recupereer te traag als meerdere trainingen barefoot elkaar opvolgen. Barefoot doe ik vooral wanneer ik mijn oefenprogramma afwerk en het corpus van de voet opbouw. Ik hou het daarnaast op een tweetal looptrainingen barefoot per maand.

Het merendeel van mijn trainingen werk ik dus met een minimalistisch type af waarbij er een beperkte laag van demping is, een minimale hieldrop, een efficiënt schoencorpus ( lees: beweeglijk) en bij voorkeur een stuwend vermogen om mijn elastische terugslag die ik herwin door bruter te lopen en mijn lichaam zelf het werk te laten doen, uit te vergroten. Daarmee verfijn ik de hardere ervaring die minimale demping ook geeft en optimaliseer ik bewuster mijn afzet, mijn balans en leer ik perfect voorwaarts stuwend te lopen met mijn zwaartepunt als trekkende kracht. En heb ik minder of niet de langere recuperatietijd van barefoot trainen nodig.