Falen bestaat niet, je vond enkel een manier die niet werkt.

Atleten halen hun doelen niet altijd. Dat is balen. Soms om wanhopig van te worden.

En toch is te lang blijven stilstaan bij de emotie rond het verlies, verloren tijd. Het lukt niet direct, anders zou het maar saai zijn toch, en dat hoort erbij. Wat leuk is, is observeren waar het verkeerd liep. Je lessen trekken uit je prestatie. Hoe slecht die ook lijkt te zijn. Er zijn altijd goeie momenten, dingen die je al verwezenlijkt hebt. Kunst is nu om de mindere momenten te bekijken en aan te pakken.

Het is in het aanpakken dat het schoentje vaak wringt. Willen we dat echt? Ik twijfel eraan bij sommigen. De meesten gaan nog meer van hetzelfde doen. Hoe vaak lees ik niet, ik kwam tekort want ik moet meer kilometers doen. Is dat zo? Hoe loop je eigenlijk technisch? Je kan je rendement behoorlijk opkrikken met een efficiëntere looptechniek. Is dat aanpakken ook een optie? Ik merk als technische loopcoach dat dit zelfs voor absolute toppers een brug te ver is. Hun techniek in vraag stellen? Ze lopen al jaren zo. Waarom zou men dat doen? Wel net om het doel te bereiken misschien? Een zeer moeilijke noot om te kraken voor de meesten.

Niet direct lukken in iets, is een moment om de dingen te veranderen. Of ten minste kritisch te bekijken. Falen bestaat immers niet, het is een noodzakelijke stap in de ontwikkeling.