Waarom loop je? Kan je die vraag eerlijk beantwoorden?
Ikzelf heb het niet met het dwangmatige bij het hardlopen alsof het moeten doen de essentie is. Wanneer stopt het dan? Er zal altijd een volgende training of een nog leukere wedstrijd zijn of een snellere tijd. Je streeft constant naar een volgende ervaring. Kans is reëel dat je huidige ervaring als sneeuw voor de zon verdwenen is nog voordat je schoenen uit zijn.
De essentie voor mij is de beweging, het optimaal aanvoelen van je lijf en je daarin verliezen. Die focus is ontstaan vanuit noodzaak omdat in na een operatie van een hersentumor het lopen moest herontdekken als stap in mijn revalidatie. En het is gebleven alsof ik toen al inzag dat de essentie in de ervaring ligt.
Ontspannen lopen vanuit de beweging is geen evidentie. We hebben dat helaas afgeleerd. Als ik mijn zoontje SHams ( 14 maanden) bezig zie dan zie je dat hij geniet van het lopen, nog zoekend natuurlijk, maar vanuit een natuurlijke reflex die zijn lichaam heeft. De intentie om te lopen ligt bij hem maar hij levert zich over aan de beweging. Hij valt naar voor en zet korte stapjes om niet te vallen. Om te stoppen gaat hij meer rechtop. Natural running dus. Dat vermogen geraken we kwijt en in de plaats komt de opdracht LOPEN. Je moet lopen in de sportles, je moet lopen voor je gezondheid, je moet meedoen aan de 10 miles en meestal vind je dat uiteindelijk wel leuk maar vanuit welke insteek? Weet je dat echt? Misschien gewoon om erbij te horen, vrienden te krijgen, een lief te vinden, … Gewoon leuk om het lopen en de beweging zelf, zoals een kind dat de hele dag kan rennen vanuit een naturel? Nee, dat denk ik niet. Ik zie teveel dwangmatige hardlopers rondom mij. Het moeten straalt van hun gezicht af. Vanuit de instelling dat hoort erbij.
Oprecht heb ik daar niets mee, ik loop ondertussen ruim 40 jaar en ik denk niet dat ik in heel mijn loopcarrière 100 wedstrijden gelopen heb. Nee, voor mij is het de loopbeweging ontdekken, het omgaan met ongemakken, het vermijden van blessures en het oprecht dankbaar zijn dat ik kan hardlopen die de essentie zijn. Tijden vallen dan evengoed, ze zijn een toetje, maar ze bepalen je humeur niet. Dat kan niet, want je hebt juist gelopen. Het genot ligt in het aandoen van de schoenen, het ombinden van die polar, het afsluiten van de voordeur en het voelen van die eerste stappen om dan te kunnen beslissen wat het wordt. Dat is voor mij de essentie.
Streven naar die of die ervaring, starten met bepaalde verwachtingen fnuikt altijd het gevoel dat je krijgt. Daar pas ik dus voor.
Het hardlopen op zich is de bron van ervaring. Het is op zich als rijk genoeg.