Records zijn er om te breken. Tis een boutade. Sommigen maken daar hun levensdoel van. En ze slagen nog ook.

Plannen maken, dromen zien uitkomen, ondertussen harder werken en eigen atleten gemotiveerd en geïnspireerd houden. Het bestaan van een topsprinter in Vlaanderen.

Heb je dan ook last van kwaaltjes die de nodige aandacht vragen, dan weet je dat het balanceren is op een grens. Constant. Zit je er te ver onder, dan wordt het niets, ga je erover dan gaat het evengoed mis. En meestal is dat nog erger. Balanceren is een kunst. Die weinigen gegeven is. Maar het onderscheid de jongens en de meisjes van de mannen en de vrouwen. Altijd. In iedere discipline.

En zeker als het gaat over pure snelheid in combinatie met een perfect afgeregelde techniek en een zo ideaal mogelijk werkend voeten-apparaat. Elastische terugslag is geen mythe. Nooit geweest. Zodra dat lijf niet meer veert, kenners noemen dat kaatsen, valt het stil. Tot het helemaal stopt. Dat vermijden is een opdracht. Daar train je voor. Daar til je gewichten voor. En ga je nog een stapje verder.

Daarvoor laat je je verzorgen. Ook door een voetreflexoloog die zot is van die anatomie die het zaakje boven die voet perfecter laat werken. Het pleit voor toppers dat ze die keuze en aanpak durven toelaten. De meesten kijken verward en aarzelend. Het zijn de groten die alle details afdekken en resultaten boeken. En dus ook hun voeten degelijk onderhouden.

Wim Raes loopt stilaan van het ene succes naar het andere. Het zijn brede schouders die de weelde moeten dragen. Dat vergeet men vaak. Niets komt zomaar. En zeker records niet. Het zijn geen sukkelaars die op die lijsten staan. Het zijn momenten van succes om te koesteren. Wat was komt niet meer terug. Dat heb je met records.

Merci zeg ik dan om deel te zijn van dat project.

John Rooms

Anatomisch voetreflexoloog