Een impressie. Er zullen er nog een aantal volgen.

“De essentie van het lopen van (langere) afstanden ligt naar mijn gevoel in het besef dat het een bewuste keuze is. Je loopt geen 100 keer een marathon zomaar, omdat je graag likes wil, omdat ze je dan pas tof gaan vinden of omdat je papa je zal bewonderen. Dat kan een beginmotivatie zijn. Maar je zweet zal geleidelijk aan je lijf spoelen en puurder laten beleven wat er echt speelt. Na je trauma’s ligt het antwoord. Je kan een eind komen door te lopen om je trauma te aanvaarden of te begrijpen enkel ligt de essentie van jezelf na die lagen. En om daarbij te komen heb je in ons geval de kilometers nodig. In een monotoon tempo. Met ups en downs. Jezelf vervloekend bij momenten. Koud en nat onderweg. Warm en gloeiend vanbinnen eens de streep nadert en het besef indaalt dat het eindpunt van de wedstrijd het begin van iets anders is. Er is een voor en een na. En de voor komt nooit meer terug als de na begint. Daar zou wel eens de essentie kunnen liggen. Het voortdurend afscheid nemen om opnieuw te beginnen en niet om te zien. Duursporters kunnen lang lijden, zeer lang lijden. Totdat ze de streep bereiken en nieuwe plannen maken. De krassen op hun ziel worden eretekens. De inzichten hun kompas. En de vriendschappen onderweg, samenzweringen in een stilte die enkel hun deelgenoten begrijpen. Ligt daar de essentie?”

Mijn vijfde boek “Waarom loop jij? ” verschijnt binnenkort. Eerst de digitale versie, tijdje daarna een tastbaar boek. Dat laatste hoop ik toch.