Loopcoaching op looptechniek is botsen op muren
Dit is niet het vrolijkste artikel dat ik op dit blog al gepubliceerd heb. Maar soms, dat overkomt me niet vaak, ben ik sprakeloos. En natuurlijk hoeft iedereen niet aan te nemen wat ik zeg. Wat ik promoot. Of wat ik hardlopers wil aanleren. Tuurlijk niet. Maar zelfs niet willen luisteren? Serieus. Omdat er iemand in je omgeving dat zegt. Ja, dan krijg je mij echt stil.
Nu bots ik al zolang ik reflexoloog, sportreflexoloog, loopcoach en hardloper ben op barrières. Die zijn hardnekkig. Vaak krijg ik toch toegang na aandringen. En nog vaker overtuig ik hardlopers en verbeteren de resultaten.
Alles begint echter bij een gesprek. Vanuit een bepaalde hoek is er zeer veel onwil tegenover verandering, nieuwe dingen, verbeteringen vaak. En dan vraag ik mij af wat er speelt. Heeft men ( lees: coaches, trainers, begeleiders) echt altijd het beste voor hun atleet voor ogen. Als ik een vrijblijvend gesprek over looptechniek geweigerd word, dan twijfel ik.
En voor alle duidelijk. Looptechniek gaat in de eerste plaats over voetplaatsing.
- Hoe kom je neer?
- Hoe ontwikkel je propulsie?
- Hoe stoot je af?
Daarvoor train je de voetspieren, je core stability, je paslengte, je cadans, …
Als voetreflexoloog zijn die voeten mijn habitat en bron van informatie. Daar doe ik het mee. Zeker bij hardlopers een essentieel onderdeel.
Daar naar kijken en op basis daarvan tips en info aanreiken kan dus blijkbaar niet. Voor sommigen. Nog altijd niet. Sprakeloos ben ik.