Running Shoes, another view

95% van de loopschoenen zijn orthopedische oplossingen

Vanaf het prille begin van de sportschoenindustrie in de jaren 60 van vorige eeuw werd de hardloopschoen gezien als een middel om iets mogelijk te maken dat anders niet zou mogelijk zijn. De idee achter #Jogging van #Bowerman was dat de Amerikaan dringend aan het bewegen moest en liefst zo veilig mogelijk. De schoenen die @theblueribboncompany lanceerde, de Cortez, had een verhoogde hiel. De kuiten van de zittende Amerikaan waren verkort en dat kon een probleem geven bij het hardlopen. De oplossing was dus een hogere drop om de verkorting op te vangen. Een aanpassing aan de schoenen dus, een orthopedische hulpje. Dat en een andere manier van hardlopen. Weg natuurlijke loopstijl. Het advies was om mooi rechtop en best landend veilig op de hiel te hardlopen. Want dat doen we toch meestal had onderzoek ( ik vermoed van hemzelf) aangetoond. Daarover heb ik het later zeker nog.

Dat was niet altijd zo. De jaren daarvoor, ga gerust terug tot het begin van vorige eeuw, werden sportschoenen gebouwd om de voet zo minimaal mogelijk te vormen en zo maximaal mogelijk te stimuleren. Je kent vast wel nog wat modellen zoals op de foto.

Beeld uit de Olympische marathon in Helsinki 1952

Vanaf 1969 was men overtuigd dat een sportschoen iets moest compenseren, ondervangen of verbeteren. De menselijke voet was vanaf dan ongeschikt om vanuit zijn eigen vermogen te presteren. Schoenen werden gezien als een noodzaak om de beweging toe te laten, te verbeteren en de prestaties naar een hoger niveau te tillen. Zonder schoenen sporten werd ondenkbaar. Men sprak steeds vaker van schoenen die neutraal waren, tegen lichte (over-)pronatie of echt corrigerend. Een gewone schoen als bescherming voor je voeten vond je nog hoogst zelden.

En het moet gezegd. De markt is daarin geslaagd. Iedereen draagt schoenen en zonder schoenen wordt niet alleen als raar gezien maar geeft ook tal van (begrijpbare) ongemakken. We beseffen vaak te laat dat het onze verslaving aan schoenen is die zorgt voor de ongemakken waarmee we te kampen krijgen. Die overtuiging groeit stilaan maar de keuze blijft moeilijk om even de krachten en kwaliteiten van onze voeten optimaal te herstellen. Dat vraagt wat training, wat aandacht ook en vooral de goesting om even over het ongemak heen te stappen. En vaak ook is het gewoon te laat. De ongemakken zijn blijvend. Artrose, onevenwichten, demping die verdwenen is, techniek van natuurlijk bewegen is zoek, die hallux valgus en ga zo maar door. Enkel loont het nog altijd de moeite om zelfs met die ongemakken aan de slag te gaan met je meest natuurlijke voetbeweging.

Als hardloper heb ik mijn deel van de ongemakken op mijn looppad tegengekomen. Gaande van ontstekingen in de voetbeentjes, stroeve enkels, overbelaste achillespezen, geirriteerde achterste scheenbeenspieren, … en ook ik grijp dan naar schoenen met drop, met een rocker, met demping, met een vlotte afwikkeling. In het besef dat lopen zonder niet meer zou kunnen op dat moment.

Dat laat ik toe tot het ongemak ophoudt, draagbaar is of vooral trainbaar. Op dat moment schakel ik terug over naar mijn favoriete schoenmodellen. Die hebben een drop van 0 tot 3 mm, een soepel bovenwerk ( bij voorkeur een sockliner) en een licht dempende middenzool. Ze laten stuk voor stuk een vlotte rollende voetbeweging toe waarbij ik neerkom op mijn middenvoet, kort de hiel plaats om naar voor te komen en af te stoten aan de grote teen. Voor de kenners: de slijtage op mijn schoenen is aan de buitenkant mediaal, ter hoogte van de binnenkant hiel ( ik overproneer licht) en onder de grote teen. Vooral belangrijk is dat ze geen overmatige correctie doen met een ingebouwde structuur. Daarbij is er één uitzondering. Sinds 2 jaar loop ik met een inlegzool gecorrigeerd mediaal door #DannyAbshire, de oprichter van #NewtonRunning, die nu zijn eigen merk #Active88 nog altijd commercialiseert. Danny is ook de auteur van #NaturalRunning en voor mij zowat de invloedrijkste figuur op het vlak van gezond en natuurlijk hardlopen.