Hardlopen vraagt geduld, zeer veel geduld. Je evolueert altijd maar dat gaat met ups en downs en gewoon trager dan hoe je zou willen.

Trust the proces hoor ik sommigen zeggen. Maar het moet liefst niet te lang duren.

We leven in een wereld waarin alles direct, eigenlijk gisteren al, in orde moet zijn. En het hardlopen heeft daar dus ook last van. Een pijntje hier, een moeilijke training daar. Dat moet direct worden opgelost. Gisteren al. Waarom moet dat trouwens zo lastig zijn? Ben ik dan wel goed bezig? Klopt mijn schema wel? Weet mijn coach het nog?

Opmerkingen die ik vaak hoor maar wel zelden bij doorwinterde hardlopers. Sorry voor de vaststelling. Zij balen ook vaak als een stekker. Maar gaan er anders mee om. Nieuwkomers in het hardlopen hebben duidelijk meer last van ongeduld. Zij verwachten wonderen. En binnen de week als het even kan. Geen idee hoe dat kan. Maar het gevoel leeft wel. En als ik dan besef dat ik vooral over techniek ga als coach wordt het helemaal lastig voor sommigen. Een vlottere voetafwikkeling aanleren. Je impactverwerking verbeteren. Een betere balans vinden bij het landen. Het zijn dingen die getraind, herhaald en nog eens getraind moeten worden. Verwachten dat het binnen de week kan is een hele moelijke.

Gun jezelf gewoon de tijd. Omarm de ervaring. Je leert altijd iets bij. Vooral over jezelf. Dat laatste nog het meest.

En dan op een dag valt de puzzel. Meestal onverwacht klopt het verhaal. En je maakt een sprong.

Ja, geduld is een schone deugd. Zeker voor hardlopers.